Halloween met diabetes: die ene keer dat ik verdwaalde met een hypo 🎃
Halloween en diabetes. Je zou kunnen denken dat de grootste uitdaging de overvloed aan snoep is.
Bij mij liep het een paar jaar geleden nét iets anders.
Ik was met vriendinnen een weekend aan zee, in Oostduinkerke, en we beslisten om mee te doen met een Halloweentocht in de duinen. Het werd omschreven als een leuke, goed uitgestippelde tocht met verschillende standjes. Een gezellige avond, een beetje griezelen, veel lachen… Dat was toch het plan.
Het werd echter al snel donker, de route was niet altijd even duidelijk en ineens waren we… gewoon verdwaald.
In het begin was dat nog best grappig. We waren ook niet alleen, er liepen heel veel mensen in de buurt. We zouden de juiste route wel weer vinden.
Tot mijn sensor in update ging.
En ik mij laag begon te voelen.
Ik prikte even in mijn vinger en ik stond 45, vrij laag voor mijn doen. Maar ik had hypo-eten bij, dus ik at een deel ervan op en we gingen weer verder.
Alleen… we bleven wandelen.
En zoeken.
En nog meer wandelen.
Mijn sensor kwam niet terug, ik voelde me steeds slechter worden en uiteindelijk was ook mijn hypo-eten op.
Toen verging het lachen me even helemaal.
We zaten ergens in het donker in de duinen, hadden amper bereik en ik wist niet hoe laag ik ondertussen zat of hoe ver we nog moesten.
En dan begint je hoofd natuurlijk te werken.
Kan hier eigenlijk een ambulance komen?
Hebben die een speciale buggy voor de duinen?
Hoe gaan die ons hier vinden?
Of moet hier straks serieus een helikopter landen als ik hier niet op eigen kracht uit geraak?
Net toen ik besloot dat ik geen stap meer verder kon zetten, hoorde ik iemand zeggen:
"Volgens mij zie ik het huis waar we gestart zijn!"
Ik denk niet dat ik ooit zo blij ben geweest om een huis te zien.
Een cola en véél te veel eten later schoot mijn suikerspiegel helemaal naar de andere kant.
Maar eerlijk? Dat kon mij op dat moment werkelijk niets schelen.
Diabetes wandelt altijd mee
Op het moment zelf was ik echt bang.
En misschien is dat ook wel iets wat mensen zonder diabetes niet altijd zien.
Je kunt perfect een avondje uit zijn. Met vriendinnen. Iets leuks doen. Even totaal niet met diabetes bezig zijn.
Tot diabetes beslist dat het tóch even alle aandacht nodig heeft.
Dat betekent gelukkig niet dat we die dingen niet meer moeten doen. Ik ben nog altijd voorstander van leven mét diabetes in plaats van je leven er volledig door te laten bepalen.
Al geef ik toe: sindsdien ben ik iets minder enthousiast over Halloweentochten in de duinen. 😉
Halloween mag gelukkig ook gewoon leuk zijn 🎃
Daarom ging ik voor Tinsulin liever aan de slag met spookjes, pompoenen, vleermuizen en skeletten.
Een sensor die toch elke dag op je arm zit? Daar mag gerust een spookje of pompoen op.
Een insulinepomp die altijd meegaat? Die mag voor Halloween ook gewoon deel uitmaken van je outfit.
En kinderen met type 1? Die mogen vooral kind zijn, zich verkleden, snoep verzamelen en trots een sweater dragen die helemaal bij hen past.
De Halloween-collectie staat ondertussen online, met sensorstickers, fixtapes, pompstickers én T-shirts, sweaters en hoodies voor kinderen met type 1 diabetes.
Zodat diabetes met Halloween gerust mag opvallen, maar dan liefst op een leuke manier. 🧡